فلزات همیشه تحت تأثیر خوردگی قرار دارند و مکانیسمهای مختلفی در این پدیده دخیل هستند. اگرچه برخی فلزات خاص مقاومت بالایی در برابر خوردگی دارند، اما فلزات عمومی و ارزانقیمت که به طور گسترده مورد استفاده قرار میگیرند، مستعد خوردگی هستند. برای مقابله با این مشکل، راهکارهای پیشگیرانه متنوعی توسعه یافتهاند که پلیمرها در این راهکارها برای جلوگیری از خوردگی لوله های فولادی نقش پررنگی دارند.
نقش پلیمرها در جلوگیری از خوردگی لولههای فولادی
پلیمرها به عنوان یکی از اجزای اصلی پوششهای حفاظتی در سیستمهای جلوگیری از خوردگی استفاده میشوند. روشهایی نظیر پوششهای پلی یورتان، اپوکسی، قیرهای اصلاح شده و سیستمهای چندلایه با پایه پلی الفینی، از جمله این راهکارها هستند. در این مقاله به بررسی ساختارهای پلی الفینی مورد استفاده در جلوگیری از خوردگی لولههای فولادی میپردازیم.
اجزای سیستمهای پوشش پلی الفینی
سیستمهای SPC (Steel Pipe Coating):
این سیستمها شامل سه لایه اصلی هستند:
- لایه اپوکسی: اولین لایه که روی سطح پاکسازی شده لوله قرار میگیرد.
- لایه چسب بین لایهای (Tie Layer): این لایه از پلی الفینهای عاملدار شده با مالئیک انهیدرید تشکیل شده است که سازگاری شیمیایی بین اپوکسی و پلی الفین را فراهم میکند.
- لایه پلی الفینی: بیرونیترین لایه که حفاظت اصلی در برابر عوامل محیطی و خوردگی را بر عهده دارد.
هر یک از این لایهها نقش مهمی در کارایی نهایی سیستم دارند و سازگاری بین آنها اهمیت زیادی دارد.
انتخاب لایههای مناسب برای جلوگیری از خوردگی
لایه چسب بین لایهای:
در انتخاب این لایه باید به نوع پلیمر پایه و درصد مالئیک انهیدرید موجود در ساختار آن توجه شود. منظور از مالئیک انهیدرید، مقداری است که به صورت شیمیایی به زنجیره پلیمر پایه متصل شده است، نه مخلوط فیزیکی یا پلیمریزه جداگانه.
لایه پلی الفینی:
انتخاب نوع پلی الفین به دمای سرویسدهی سیستم بستگی دارد:
- پلی اتیلن: مناسب برای دماهای کمتر از 90 درجه سانتیگراد.
- پلی پروپیلن: برای دماهای بالاتر تا 110 درجه سانتیگراد.
انتخاب گرید مناسب پلی الفین نیز باید با دقت و بر اساس الزامات کاربردی انجام شود.
جلوگیری از خوردگی لوله های فولادی به کمک ساختارهای پلی الفینی یکی از روشهای پیشرفته و مؤثر در صنعت است. انتخاب صحیح مواد اولیه و سازگاری لایهها نقش کلیدی در کارایی این سیستمها دارد.